เวลาเราพูดเรื่องการุณยฆาตแปลว่า เรากำลังกังวลบางอย่าง ก็ต้องมาสำรวจดูว่าเรื่องที่กังวลนั้นคืออะไร หากเป็นในกรณีผู้ป่วยวิกฤตอาจเป็นเรื่องของภาระการดูแลไหม? เพราะเมื่อเวลาเราป่วยอาจไม่มีระบบรองรับการดูแลที่ดี กลัวว่าจะตายอย่างโดดเดี่ยว จากไปอย่างทรมาน

เพราะการการุณยฆาต ในแง่หนึ่งมันเป็นการที่เรามีสิทธิ์ควบคุมร่างกายและการตายของเราได้เองทั้งในแง่ของเวลาและสถานที่ ซึ่งในส่วนนี้ก็ยังคงมีคำถามอยู่ว่า หากกฎหมายเอื้อให้การการุณยฆาตเกิดขึ้นได้จริง ใครจะผลักดันเรื่องนี้ต่อ และในส่วนของงบประมาณ ใครเล่าจะเป็นคนรองรับสนับสนุน? อันนี้ก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องคุยกันต่อไปครับ

แต่หากเป็นการการุณยฆาตที่ไม่ได้มาจากผู้ป่วย แต่เป็นจากบุคคลที่มีภาวะสิ้นยินดี หรือซึมเศร้า ก็เป็นกรณีที่เรายิ่งต้องคุยเช่นกัน ซึ่งสำหรับในประเทศที่มีระบบให้คำปรึกษาในการทำการุณยฆาตที่เข้าถึงง่าย เขาก็มีช่องทางสำหรับบุคคลที่ต้องการยุติชีวิตตั้งแต่ยังไม่ป่วยให้เข้าสู่ระบบนี้ด้วย เพื่อให้การดูแลสุขภาพ หรือความทุกข์ยากที่กำลังเผชิญอยู่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็จะมีขั้นตอนที่ซับซ้อนพอสมควรที่จะต้องมาประเมินกันต่อว่า จะต้องถึงขั้นการุณยฆาตแล้วหรือยัง หรือว่าบำบัดในทางอื่นๆ ได้อยู่ ในขั้นตอนเหล่านั้นก็จะมีให้ได้ทบทวนชีวิตเช่นกันครับ

สำหรับในประเทศที่อนุญาต อาจมีสมมติฐานว่า หากเราไม่ทำการุณยฆาตคนในสังคมก็อาจฆ่าตัวตายอยู่ดี เราก็มาดูกันดีกว่าว่า จะทำอย่างไรให้มันไม่เป็นเช่นนั้น ซึ่งหากทำแล้วช่วยยับยั้งไม่ให้คนตัดสินใจฆ่าตัวตาย และเข้าสู่การฟื้นฟูสุขภาพก็จะเป็นผลดีเช่นกันครับ