และความโยงใยในสายธารของกาลเวลาดังกล่าวก็ยิ่งน่าสนใจ

เพราะปัจจุบันขณะนั้นส่งผลต่ออนาคตเช่นเดียวกัน

ดังเช่น ณ ตอนนี้ผู้เขียนยิ้มไม่หุบและรู้สึกตื่นเต้นเพราะกำลังจะได้เจอกับคนที่รอคอยจะได้พบมานานแสนนาน (และรู้ว่าเราจะต้องมีความสุขอย่างมากมายแน่ๆ แค่เพียงได้เห็นหน้าเขาคนนั้น)

นั่นแหละ ความน่าสนใจของสายใยทางการเวลา

ที่กลายมาเป็นกระแสธารเชื่อมต่อตัวเราเองกับใครสักคนในแทบจะทุกขณะจิต

หากเปรียบเทียบ ‘ปัจจุบันขณะ’ 
เป็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่เรากำลังลงแรงขุดดินเพื่อใส่เมล็ดพันธุ์
รอคอยเขาเหล่านั้นให้เติบโต

รากแก้วที่แข็งแรงและฝังหยั่งลึ
ตามกระแสธารเวลาที่แปรผันผ่าน

แต่นั่นจะไม่ผ่านไปอย่างน่าเสียดาย
เพราะความแข็งแกร่งมากมายที่เราล้วนลงมือก่อร่างสร้างมาตั้งแต่ต้น

หากลองนึกภาพตาม และคิดว่าตัวเองเป็นต้นไม้สักต้น
การค่อยๆ เริ่มต้นปลูกเขาด้วยใจรักและทะนุถนอม
จนถึงวันที่ผลิดอกออกผลราวกับเปล่งประกายและได้เฉิดฉาย
พร้อมกันกับรากแก้วที่มั่นคงไปด้วยกันนั้น

มันอาจจะดีไม่น้อยเลยใช่ไหม
หากเราได้เติบโตด้วยกันไปเช่นนี้

มาร่วมสร้างปัจจุบันขณะอย่างมีคุณค่า
และดื่มด่ำไปกับกระแสธารเวลาที่ส่งผลต่อกัน

เพราะถึง ‘วันนี้’ คือ เมื่อวานของพรุ่งนี้
กระแสธารและกาลเวลาจะผันผ่าน
แต่เราสามารถร่วมสร้าง ‘ปัจจุบันขณะ’ ได้อย่างมั่นคงด้วยตัวเอง

เพราะการใส่ใจดูแลปัจจุบัน
คือการดูแลอนาคตอย่างมั่นคงไปด้วยในตัว